Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Σχέση των δύο...

Image result for iubire,dumnezeu,pereche


Εκείνος που αγαπά τον Θεό επιζητά να είναι μόνος. Όπως οι νιόπαντροι θέλουν να είναι μόνοι τους και να μη διαταράσσεται η εγγύτητα τους από άλλους, έτσι κι εκείνοι πού ένιωσαν την αγάπη του Θεού αποσύρονται στην σιωπή και την μόνωση. 
Η ψυχή δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την αγάπη. Εκείνος που δεν αγαπά τον Θεό αγαπά άλλα πράγματα. Η αγάπη που αισθανόμαστε για τον Θεό είναι ίδια με την αγάπη που νιώθαμε πριν για άλλα πράγματα. Και εκείνος που αγαπά μόνο τον Θεό, Τον αγαπά με την αγάπη που αισθανόταν παλιά για χιλιάδες πράγματα, και τώρα αγαπά με την δύναμη κάποιου που αγαπά μόνο ένα πράγμα σ΄ολόκληρο τον κόσμο, με μια απόλυτη και οικουμενική αγάπη.

Αγάπη είναι η ενοίκηση κάποιου άλλου εντός του δικού μας προσώπου. Αγάπη είναι μια παρουσία. Είναι ένα αίσθημα ότι ανήκουμε σε κάποιον άλλο και κάποιος άλλος ανήκει σε μάς. 
Αγάπη είναι η αίσθηση πως είμαστε δύο, αλλά και πως οι δύο είναι ένας. 
Αγάπη είναι η γνώση πως είμαστε αντικείμενο αγάπης, είναι η αίσθηση της παρουσίας τού άλλου που μάς αγαπά και μας χαμογελά. 
Αγάπη είναι η θέληση να γίνουμε κάποιος άλλος (το αγαπημένο μας πρόσωπο) και η γνώση πως είμαστε κάποιος άλλος κι ακόμα είναι κάποιος άλλος που θέλει να είναι ό,τι είμαστε εμείς και είναι ό,τι είμαστε εμείς. 
Αγάπη σημαίνει κένωση τού εαυτού μας και πλήρωσή του με τον άλλο. Όταν κοιτάζουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, στο βλέμμα μας έχει ανέβει ολόκληρη η ψυχή μας. Όταν αναστενάζουμε ολόκληρη η ψυχή μας ανεβαίνει στον αναστεναγμό. 
Αγάπη είναι η γνώση πως αποτελούμε ζευγάρι και η αίσθηση πως είμαστε ένα με κάθε ζευγάρι που βλέπουμε -δυο εραστές, δύο σύννεφα, δύο περιστέρια που πετούν στον ουρανό, δύο αστέρια.

Το αίσθημα μοναξιάς και ο αναστεναγμός μου καταμεσής της νύχτας παλιά δεν έβγαζε ηχώ. Έπεφτε πάνω στο κενό.Ήμουν μόνος. Όμως τώρα ο αναστεναγμός μου βρήκε ηχώ, φτάνει σε κάποιον που τον ακούει, κάποιον που δε μπορώ ούτε να δώ, ούτε να ακούσω μέσα στο σκοτάδι. Κοντά μου, μέσα μου, βαθύτερα και από τον ίδιο μου τον εαυτό, σχεδόν ακούω τον αναστεναγμό του να αποκρίνεται.
Και αυτός ο κάποιος είναι ο Θεός. Καταλαβαίνω την αγάπη Σου και το πώς μού συγχωρείς τα πάντα, διότι παλιά όταν κι εγώ αγαπούσα όσο πολύ αγαπάς Εσύ τώρα, συγχωρούσα τα πάντα, «εβδομηκοντάκις επτά» φορές, και γνωρίζω το πώς αντιδράς, επειδή γνωρίζω τι σημαίνει να αγαπάς. Οι παλιές μου αγάπες με δίδαξαν τι σημαίνει να αγαπάς. Γνωρίζω πόσο με αγαπάς επειδή κι εγώ έχω αγαπήσει, και γνωρίζω πόσο παθιασμένη μπορεί να είναι η αγάπη, και τι σημαίνει να είναι κανείς τρελά ερωτευμένος με κάποιον.
Και ο Θεός είναι τρελός για μένα.
Με αγαπά με όλες μου τις αδυναμίες, με όλα μου τα κληρονομημένα και συσσωρευμένα μου ελαττώματα, με αγαπά όπως είμαι, με τις ιδιαιτερότητες και την ιδιοσυγκρασία μου, με τις συνήθειες και τα συμπλέγματα μου. Ακριβώς όπως είμαι.
Η ψυχή μου είναι ανοιχτή. Κάποιος άλλος κι όχι εγώ, έχει το κλειδί. Έρχεται και φεύγει όπως και όποτε θέλει

Απόσπασμα από το: Αγάπη, η χαραμάδα της αιωνιότητας
Ερνεστο Καρντενάλ

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Image result for soare si viata manastire

π. Δημητρίου Μπόκου

Πώς θα ήταν ο κόσμος αύριο, αν σταματούσε σήμερα να ανατέλλει ο ήλιος; Δεν θα γινόταν μόνο σκοτεινός, αλλά θα έχανε σιγά-σιγά και κάθε ζωή. Φυτά και ζώα θα γίνονταν αναιμικά, θα ζούσαν για λίγο μια σκιώδη ζωή, φάντασμα της προηγούμενης ζωντάνιας τους και τελικά θα έσβηναν στην παγωνιά ενός ανήλιαγου κόσμου. Αν πάλι κάποιος ζούσε διαρκώς όχι στο φως και στον αέρα, αλλά στο σκοτεινό κελλί μιας φυλακής, για ποιά ποιότητα ζωής θα μπορούσε να καυχηθεί; Πηγή ζωής είναι το φως, η ζωογόνα ζεστασιά του ήλιου.
Μα απουσία ζωής και παγωνιά δεν φέρνει μόνο η σκοτεινή φυλακή, η μόνιμη έκλειψη του ήλιου η το σκοτάδι της νύχτας. 

Γράφει ο Γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ:

«Το βράδυ ήρθε η Μαρί και με ρώτησε αν ήθελα να παντρευτούμε. Της είπα ότι το ίδιο μού έκανε κι ότι θα μπορούσαμε να παντρευτούμε αν το ήθελε. Τότε ζήτησε να μάθει αν την αγαπούσα. Απάντησα, όπως το ’χα κάνει κιόλας μια φορά, ότι αυτό δε σήμαινε τίποτα, μα ότι σίγουρα δεν την αγαπούσα. “Τότε λοιπόν γιατί να με παντρευτείς;” είπε. Της εξήγησα πως αυτό δεν είχε καμιά σημασία και πως, αν το επιθυμούσε πολύ, μπορούσαμε να παντρευτούμε. Άλλωστε, εκείνη το ζητούσε κι εμένα μου αρκούσε να πω το ναι. Παρατήρησε τότε πως ο γάμος ήταν κάτι σοβαρό. Αποκρίθηκα: “Όχι”.

Σώπασε για λίγο και με κοίταξε σιωπηλή. Ύστερα μίλησε. Ήθελε απλώς να ξέρει αν θα αποδεχόμουν την ίδια πρόταση από μια άλλη γυναίκα που θα είχα μαζί της παρόμοιο δεσμό. Είπα: “Φυσικά”. Τότε αναρωτήθηκε αν μ' αγαπούσε, κι εγώ δεν είχα καμιά γνώμη πάνω σ' αυτό. Μετά από μια καινούργια σιωπή, μουρμούρισε ότι ήμουν παράξενος, ότι σίγουρα μ' αγαπούσε ακριβώς γι' αυτό, μα ότι ίσως μια μέρα να με σιχαινόταν για τον ίδιο λόγο. Καθώς σιωπούσα, μια και δεν είχα τίποτα να προσθέσω, μου ’πιασε χαμογελώντας το χέρι και δήλωσε ότι ήθελε να με παντρευτεί. Απάντησα ότι θα παντρευόμασταν όποτε ήθελε» (Αλμπέρ Καμύ, Ο ξένος).

Να, λοιπόν, μια σχέση, όπου η αγάπη δεν έχει καμμιά σημασία, δεν έχει να διαδραματίσει σ’ αυτήν κανένα απολύτως ρόλο. Δεν είναι ζοφερό και αποτρόπαιο αυτό; Ένα σύγκρυο μάς διατρέχει στην τρομακτική αίσθηση, ότι μπορεί να μας τυλίξει κάποτε η παγωνιά μιας τέτοιας προοπτικής. Όπου οι άνθρωποι θα περιέλθουν σε μια σχέση τελείως μηχανιστική, πέτρινη, χωρίς συναίσθημα, σαν τα ρομπότ. Τί θα διέφερε η χωρίς αγάπη ζωή από έναν κόσμο δίχως ήλιο; Πόση δυστυχία θα σωρευόταν σ’ έναν κόσμο ψυχρών μόνο σχέσεων, όπου η αγάπη δεν θα σήμαινε τίποτα; Τί κόλαση μοναξιάς θα εισορμούσε μέσα μας; Τί ομορφιά θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε έργο μας, αν δεν είχε κίνητρο την αγάπη;

Πώς όμως γίνεται να μη χαθεί ποτέ ο ήλιος αυτός, η αγάπη που ζεσταίνει, φωτίζει και νοστιμίζει τη ζωή; Μα γι’ αυτό ακριβώς υπάρχει ο Χριστός, «ο νοητός ήλιος της δικαιοσύνης», «το φως του κόσμου», «η εξ ύψους ανατολή». Αυτός ανέτειλε στη ζωή μας ως αγάπη. Ό,τι έκαμε, ήταν για να μας διδάξει ότι η αγάπη είναι το παν. Και ότι, χωρίς αυτήν, η ζωή μας είναι ένας κόσμος γεμάτος σκοτάδι. Ο Χριστός θυσιάσθηκε, προσφέρθηκε σε μας από αγάπη, μας τίμησε κάνοντάς μας φίλους του αγαπητούς. Έδειξε τον τρόπο της αληθινής αγάπης, διδάσκοντάς μας με το τέλειο παράδειγμά του πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη, απ’ το να ζεις και να πεθαίνεις για τον άλλο.

Αυτή και μόνο η αγάπη αποτελεί την ανυπέρβλητη καταξίωσή μας. Διότι «πλήρης ων της αγάπης» ο άνθρωπος, αγγίζει την τελειότητα, γίνεται όμοιος με τον Πατέρα του τον «εν τοις ουρανοίς» (Λουκ. 6, 36). Και βαθιά μέσα μας, στη δική μας καρδιά, αυτός ο Θεός έβαλε την αγάπη, Αυτός την τροφοδοτεί, Αυτός την αναζωπυρώνει αδιάκοπα, αρκεί εμείς να ζούμε κατά τις εντολές του (Ιω. 14, 21· 15, 13-15).

Καιρός να πλησιάσουμε αυτή τη θεϊκή φωτιά της αγάπης του, πριν η δική μας καταντήσει μια μικρή, αδύναμη σπίθα, έτοιμη να σβήσει απ’ την παγωνιά του κακού. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, «πώς θα ζεσταθεί με μια σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του;» (Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς).

(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 396, Ιούλ. 2016)

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Μην κάνετε τον πνευματικό σας νομοθέτη του γάμου σας.

Image result for муж-жена семья православие

π.Παύλος Παπαδόπουλος
Δεν είναι ο ρόλος του πνευματικού να καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συζύγων. Όταν το ανδρόγυνο χρειάζεται κάποιον «διαιτητή», τότε δεν υπάρχει ανδρόγυνο αλλά υφίσταται ακόμα άνδρας και γυναίκα.

Όταν ο γάμος γίνει ζήτημα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, τότε ο γάμος έχει χάσει κάθε νόημά του. Αν πηγαίνω στον πνευματικό για να με δικαιώσει ή να κατανείμει τα συζυγικά «καθήκοντα» σημαίνει ότι δεν υπάρχει συζυγία, δηλαδή δεν υπάρχει μεταξύ του ζευγαριού συγχώρεση, αλληλοπεριχώρηση και αγάπη.

Δεν λύνεται το πρόβλημα με τον «διαιτητή-πνευματικό».
Το πρόβλημα λύνεται όταν το ζευγάρι δει τον γάμο ως δρόμο προς την θέωση. Όταν το ζευγάρι αντιμετωπίζει τον γάμο ως δρόμο προς την αυτοδικαίωση τότε ο πνευματικός δεν μπορεί να προσφέρει κάτι ουσιαστικό.

Μην προσπαθείτε να κάνετε συνένοχο τον πνευματικό σας στην κατάσταση αυτή.
Ο ρόλος του πνευματικού είναι να συμβουλέψει, όχι να νομοθετήσει. Ρόλος του πνευματικού είναι να σας οδηγήσει στον Χριστό και όχι να σας δικαιώσει. Μην υποβιβάζουμε τον ρόλο του πνευματικού πατρός. Δεν είναι ρόλος του πνευματικού να κατανείμει τις δουλειές του σπιτιού ή τα έξοδα που δικαιούται ο καθένας να κάνει ή τί αναρτήσεις "επιτρέπονται" στο fb ή όχι. Αυτά θα πρέπει το ζευγάρι να τα συζητήσει και να αποφασίσει μόνο του. Εάν ούτε αυτά μπορούνε να συζητήσουνε τότε...τί να πει ο πνευματικός;

Η συμβουλή του πνευματικού για να καρποφορήσει χρειάζεται γόνιμο έδαφος, δηλαδή ταπείνωση.
Εάν ο πνευματικός έχει μπροστά του ανθρώπους που δεν θέλουν να ταπεινωθούν, αλλά ψάχνουν «μαγική λύση» χωρίς να ματώσει ο εγωισμός τους, τότε ο πνευματικός απλά θα παίζει την «γλάστρα» σε ένα θέατρο το παραλόγου.

Υ.Γ.: Προβλήματα και διαφωνίες σίγουρα υπάρχουν σε κάθε σχέση. Καμία σχέση δεν είναι "τέλεια", όμως οι διαφωνίες δεν θεραπεύονται με νόμους-καθήκοντα, αλλά με την ταπείνωση και την αγάπη. Καλόν αγώνα


Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Ο Άγιος μεγαλομάρτυς Προκόπιος και ο γάμος...


..''Ο Άγιος Προκόπιος δεν έρχεται στο προσκήνιο της Εκκλησιαστικής μας ζωής μόνο κατά την ημέρα της μνήμης του στις 8 Ιουλίου. Το όνομά του ακούγεται και μνημονεύεται στην ιερολογία του Μυστηρίου του Γάμου, συνδεόμενο με το γεγονός της προκοπής, την οποία η Εκκλησία μας εύχεται στους νεονύμφους, στην κοινή, πλέον, ζωή τους. 
Ο Άγιος παρουσιάζεται, τρόπον τινά, ως η ενσάρκωση της προκοπής και ευχή για προκοπή. Στην τελευταία ευχή του Μυστηρίου ο Ιερεύς ευλογεί το ζευγάρι, ευχόμενος η Αγία Τριάδα να τού παράσχει προκοπήν βίου και πίστεως, ενώ και στην απόλυση της Ακολουθίας το όνομά του δεσπόζει, καθιστώντας την παρουσία του Αγίου κομβική στην λογική του Μυστηρίου του Γάμου. Η σύνδεση του Αγίου Προκοπίου με την ευχή της Εκκλησίας για την προκοπή των ανθρώπων επισφραγίζεται και από την υμνογραφία που περιβάλει το πρόσωπό του.


Image result for sfantul procopie si nunta

Ας ευχηθούμε ο Άγιος Προκόπιος να πρεσβεύει για όλους μας, ώστε να προκόπτουμε στην ζωή του Χριστού, καλλιεργώντας μέσα μας τον κόσμο των αρετών, κυρίως της αγάπης και της μετανοίας, οι οποίες είναι ικανές να μορφώσουν εντός μας τον Ίδιο τον Χριστό, τη δόξα και το καύχημά μας, την λύτρωση και την σωτηρία μας...."
facebook

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Πάτερ, αγαπώ πολύ μια κοπέλα. Μα δεν με ελκύει καθόλου ερωτικά.

Image result for sotia iubita si ideala
- Πάτερ, αγαπώ πολύ μια κοπέλα. Μα δεν με ελκύει καθόλου ερωτικά.
- Ε, σταμάτα τότε.
- Μου είπαν ότι τα ερωτικά δεν παίζουν μεγάλη σημασία. Πάνω απ’ όλα ο καλός χαρακτήρας.
- Γιατί δεν παίρνεις, τότε, τη θεία μου την Ασπασία στο χωριό, που’ ναι σκέτο διαμάντι, εκατό χρονών, κι έχει και δόντια φυτευτά που δε χαλάν ποτέ; Κι από χαρακτήρα, άψογη!
- Μα τώρα, λέτε αστεία για να γελάσω.
- Εννοείται. Η θεία μου δεν παντρεύεται! Θέλω όμως να σου πω, ότι τα διαζύγια, φίλε μου, μα και τα κρυφά ισόβια δράματα των χιλιάδων συμβατικών γάμων, τα ζουν καλές ψυχές που, όμως, δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Κι όταν λέμε ταιριάζουν, δεν αναφερόμαστε αλλού, μα σ’ αυτό που τόσο πρόχειρα προσπερνάς και κάνεις πως δεν βλέπεις. Την ερωτική έλξη. Ειλικρινά, εύχομαι να πετύχει η σχέση σου κι ο γάμος σου. Μα χωρίς αληθινή αγάπη κι έρωτα, θέλει, όντως, ίσως μόνο πολλές ευχές και προσευχές!!.. Αυτό βέβαια δεν θα είναι ακριβώς γάμος, μα κάτι σαν αργό μαρτύριο. Δεν λέω περισσότερα, διότι θέλουμε ώρες πολλές να μιλάμε με αποδείξεις για όλα αυτά. Με γεγονότα και ονόματα. Όχι με παραπομπές σε συγγράμματα.
Όχι τι λένε τα βιβλία και οι θεωρίες, μα τι δείχνει η αδιάψευστη ζωή, οι κρυφές εξομολογήσεις, τα φαρμακεία και τα ψυχιατρεία με το πλούσιο πελατολόγιο καλών μα αταίριαστων ανθρώπων !!

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Θέλω όρια!

Image result for punem limite la copii

Ὁ Ἀντώνης εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ συνηθισμένος ἔφηβος. Μοναχογιὸς καὶ μεγαλωμένος μὲ ὅ­λες τὶς ἀνέσεις, ἔμαθε νὰ ζεῖ μὲ διαρκεῖς ἀπαιτήσεις καὶ διεκδικήσεις. Ὁ ἐκρηκτι­κὸς χαρακτήρας του συχνὰ γίνεται ἀ­φορμὴ γιὰ συγκρούσεις μὲ τὸν περίγυρό του, ἰδιαίτερα στὸ Γυμνάσιο, τόσο μὲ τοὺς συμμαθητὲς ὅσο καὶ μὲ τοὺς καθηγητές του. Ὡστόσο εἶναι ἀφοπλιστικὰ εἰ­λικρινὴς καὶ χαίρεσαι νὰ συζητᾶς μαζί του.

Μιὰ μέρα πλησίασε τὸν θεολόγο τῆς τάξης του:
–Κύριε, θέλω νὰ συζητήσουμε. Ὄχι γιὰ τὸ μάθημα. Νὰ κουβεντιάσουμε προ­σωπικά. Ἔχω ἀνάγκη τὴ συμβουλή σας.
Ξαφνιάστηκε ὁ καθηγητής, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔδειξε. Συνήθως ἀπὸ τὸν Ἀντώνη δεχόταν εἴτε ἀντιρρήσεις εἴτε παράπονα γιὰ ἄλλα παιδιά. Ἆραγε τώρα τί ἤθελε νὰ τοῦ πεῖ;...

–Δὲν πάει ἄλλο, κύριε. Θέλω νὰ μὲ βοηθήσετε νὰ βάλω ὅρια στὸν ἑαυτό μου.

–Γιατί τὸ λὲς αὐτό, Ἀντώνη; Ὅλοι κινούμαστε μέσα σὲ κάποια ὅρια. Γιὰ πα­­ράδειγμα, τὸ σχολεῖο ἔχει κανόνες. Ἀλ­λὰ καὶ ἡ οἰκογένεια ἐπίσης. Ἂν θέλεις ὅ­ρια, τὸ καλύτερο εἶναι νὰ συζητήσεις μὲ τοὺς γονεῖς σου καὶ νὰ καθορίσετε μαζὶ τὰ ὅρια στὰ ὁποῖα θὰ κινεῖσαι.

Ὁ Ἀντώνης πετάχτηκε σὰν νὰ τὸν κτύπησε ἠλεκτρικὸ ρεῦμα.

–Αὐτὸ δὲν γίνεται! φώναξε κι ἀμέσως ἐξήγησε: Οἱ γονεῖς μου ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ μοῦ βάλουν ὅρια. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα. Κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ μὴ μοῦ χαλάσουν χατίρι. Ἂν θελήσω κάτι νὰ ἀγοράσω, ἀμέσως θὰ τὸ ἔχω. Ἂν τοὺς ζητήσω νὰ πάω αὔριο στὸ Ντουμ­πάι, θὰ πάω. Ἀκόμη κι ἂν τοὺς ζητήσω νὰ ἀνεβῶ σ’ ἕναν οὐρανοξύστη καὶ νὰ πέσω, θὰ μοῦ ποῦν: «Αὐτὸ ποὺ ζητᾶς δὲν εἶναι πολὺ εὔκολο. Εἶναι καὶ ἐπικίνδυνο ἴσως, ἀλλὰ ἀφοῦ θέλεις, μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε προετοιμάζοντας τὸν χῶρο ὅπου θὰ πέσεις γιὰ νὰ μὴν κτυπήσεις». Δὲν εἶναι παράλογο;... Δὲν μπορῶ νὰ ζήσω ἔτσι! Αἰσθάνομαι ἀνασφαλής. Εἶμαι μόλις 15 χρονῶν. Ἐγὼ μπορεῖ νὰ θέλω ὁτιδήποτε. Κάποιος δὲν πρέπει νὰ μὲ σταματήσει;... Μήπως μπορεῖτε ἐσεῖς νὰ μὲ βοηθήσετε;... Θέλω ὅρια!

Ὁ θεολόγος ἔμεινε ἄφωνος. Ποτὲ δὲν περίμενε ἀπὸ ἕναν ἐπαναστάτη ἔφηβο νὰ ἀκούσει μία τόσο ὥριμη κριτικὴ ἐπισήμανση γιὰ τὴν ἀγωγὴ τῶν νέων.

***

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι σὲ παλαιότερες ἐπο­χὲς τὸ πρόβλημα ἐντοπιζόταν ἀκριβῶς στὴν ἀντίθετη κατεύθυνση. Ἡ ὑπερβολικὴ αὐστηρότητα καὶ ἡ ἄκαμπτη ἐπιβολὴ πειθαρχίας στοὺς νέους προκαλοῦσε δικαιολογημένα τὴν ἀντίδρασή τους. Τώρα ὅμως, μὲ τὴ φιλοσοφία «ἀ­φῆστε τὰ παιδιὰ νὰ ἐκφραστοῦν ἐλεύθε­ρα – δῶστε τους ὅ,τι ἐπιθυμοῦν», φτά­σαμε στὸ ἄλλο ἄκρο. Καὶ ἤδη τὰ ἴδια τὰ παιδιὰ μᾶς ἀνακαλοῦν στὴν τάξη καὶ μᾶς ζητοῦν νὰ τοὺς θέσουμε ὅρια!

Ἡ ψυχολογία διδάσκει ὅτι οἱ ἔφηβοι, ἂν καὶ ἀναπτύσσουν κριτικὴ σκέψη καὶ διεκδικοῦν τὴν ἀνεξαρτησία τους, στὴν πραγματικότητα δὲν διαθέτουν τὴν ὡριμότητα οὔτε τὴν πείρα γιὰ νὰ ζήσουν αὐτόνομα. Χρειάζονται καθοδήγηση κι ἕνα πλαίσιο καλὰ κατανοητοῦ νόμου καὶ πειθαρχίας. Χωρὶς αὐτὸ νιώθουν ἀνασφάλεια καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν τὴν ἄνεση καὶ τὴν ἐλευθερία ποὺ τοὺς προσφέρεται. Ἡ ψυχή τους ἀγωνιᾶ καὶ προχωροῦν σὰν νὰ ἔχουν χάσει τὸν δρόμο.

Ἡ ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ, λέει ὁ ἔμπειρος παιδαγωγὸς καὶ καταξιωμένος διδάσκαλος ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μοιάζει μὲ πόλη ἡ ὁποία ἔχει μάλιστα ξένους καὶ ἄπειρους πολίτες ποὺ εὔκολα θὰ δεχθοῦν τοὺς νόμους ποὺ θὰ θεσπίσεις. «Τίθει τοίνυν νόμους καὶ πρόσεχε ἀκριβῶς· ὑπὲρ γὰρ τῆς οἰκουμένης ἡμῖν ἡ νομοθεσία καὶ πόλιν κτίζομεν σήμερον»· ὅρισε λοιπὸν νόμους στὴν πόλη αὐτὴ καὶ πρόσεχε νὰ τηροῦνται μὲ ἀκρίβεια, διότι ἡ νομοθεσία μας εἶναι γιὰ τὴν οἰκουμένη· γιὰ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου (ΕΠΕ 30, 646).

Εἶναι σημαντικὸ νὰ μάθουμε στὰ παιδιὰ ὅτι ἡ ἐλευθερία ποὺ ὁδηγεῖ σὲ εὐτυχισμένη ζωὴ εἶναι δυνατὴ μόνο ὅταν ἔχουμε ὅρια καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους. Ὅπως γιὰ νὰ κυκλοφορήσουν τὰ αὐτοκίνητα στοὺς δρόμους μὲ ἀσφάλεια εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁδηγοὶ νὰ συμμορφώνονται μὲ τὸν Κώδικα Ὁδικῆς Κυκλοφορίας, ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ ζοῦν ἁρμονικά, ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ νόμους. Γιὰ παράδειγμα, ὁ νέος χρειάζεται ὅρια στὴ διασκέδασή του· ἂν ξενυχτᾶ μέχρι τὶς πρωινὲς ὧρες, ἀντὶ νὰ ξεκουράζεται, θὰ ἐξαντλεῖται.

Καὶ φυσικὰ ἡ πιὸ κατάλληλη ἡλικία γιὰ νὰ τεθοῦν οἱ κανόνες αὐτοὶ εἶναι ἡ παιδικὴ ἡλικία. Λέει πάλι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ἄγριον ἡ νεότης», δύσκολη ἡλικία ἡ νεότητα· ἄν, λοιπόν, ἀπὸ νωρὶς καὶ ἀπὸ τὴ μικρὴ ἡλικία «ὅρους αὐτῇ πήξωμεν καλούς, οὐ δεησόμεθα πολλῶν μετὰ ταῦτα πόνων». Ἂν δηλαδὴ θέσουμε σωστὰ ὅρια, δὲν θὰ κοπιάσουμε πολὺ μετὰ ἀπὸ αὐτά, διότι θὰ ἔχουν συνηθίσει οἱ νέοι στὴν πειθαρχία (ΕΠΕ 23, 266).

Ποιὸς ὅμως μπορεῖ νὰ ρυθμίσει τὰ ὅρια αὐτὰ ὥστε νὰ εἶναι κατάλληλα γιὰ τὴ σωστὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν;... Δὲν ὑπάρχει καλύτερος ὁδηγὸς ἀπὸ τὴν ἀλάνθαστη πυξίδα, τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ. Μόνο ὁ πάνσοφος καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς μπορεῖ νὰ φωτίσει τὴν καρδιά μας καὶ νὰ μᾶς κατευθύνει σωστὰ στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας. Αὐτὸ καλούμαστε νὰ ἐμπνεύσουμε καὶ στὰ παιδιά μας.

Ἂς μὴ διστάζουμε λοιπὸν νὰ θέτουμε σωστὰ καὶ κατανοητὰ ὅρια γιὰ τὰ παιδιά. Αὐτὸ θὰ τὰ βοηθήσει νὰ γίνουν ὑπεύθυνα καὶ θὰ τοὺς ἀνοίξει τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία καὶ χαρά.

(Περιοδικό "Ὁ Σωτήρ", τ. 2157 - 15 Ἰουνίου 2017)

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Από τα "μικρά" λοιπόν φαίνεται ο μεγάλος μας εγωισμός

Image result for discutie egoism
π.Παύλος Παπαδόπουλος

Συνήθως δεν ξέρουμε να κουβεντιάζουμε. Τα λόγια μας, οι συζητήσεις μας, είναι μαχαιριές που σπάζουν τους δεσμούς και σκοτώνουν την αγάπη μας.

Αντί η κουβέντα μας να γίνει άλλος ένας τρόπος ισχυροποίησης της σχέσης μας, πολλές φορές γίνεται η αιτία να απομακρυνθούμε από τον άλλον.
Και αυτό διότι όταν ανοίγουμε το στόμα μας δείχνουμε τί έχουμε μέσα μας. Και αυτό το "μέσα" έχει αρκετό εγώ ώστε να μην ακούμε τον άλλον, να μην υπολογίζουμε τον άλλον, να προσβάλλουμε τον άλλον.


Ανοίγουμε το στόμα μας και καταστρέφουμε τα πάντα. Την σχέση μας με τον/την σύζυγο, με το παιδί, με τον φίλο, με τον συνεργάτη.

Είναι συχνό φαινόμενο ότι όταν συναντιούνται δύο άνθρωποι, ο καθένας θέλει να προβάλει τον εαυτό του οπότε η συζήτηση αποτελείται από λόγο και αντίλογο. Είναι σαν να συναντιέται ένας αφελής με έναν ανόητο. Ο καθένας θέλει να αποδείξει ότι είναι ανώτερος από τον άλλο, ότι ξέρει περισσότερα πράγματα, ότι έχει πιο ενδιαφέρουσα ζωή κτλ.

Μα έτσι ποτέ οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνδεθούν.
Αυτή η επικοινωνία μεταξύ τους είναι διαίρεση.


Όταν συναντιέσαι με κάποιον μην το θεωρείς ευκαιρία για αυτοπροβολή αλλά ευκαιρία κοινωνίας μαζί του.
Πρόσεχε τον εαυτό σου, δηλαδή πρόσεχε τους λογισμούς σου, το στόμα σου. Μην αφήνεσαι εύκολα, με το παραμικρό, στην περιαυτολογία. Εάν σε ρωτήσουν απάντα. Απάντα μόνο το συγκεκριμένο όχι αυτό που θέλεις εσύ να πεις.

Π.χ. Με ρωτάει κάποιος, πάτερ σε ποιο ναό είσαι;
Εγώ λοιπόν θα έπρεπε να απαντήσω, στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Ναούσης. Αυτή είναι η απάντηση που θα έπρεπε να δώσω. Όμως εγώ, λόγο της έπαρσης που έχω, δεν θα απαντήσω έτσι, αλλά θα δώσω μια απάντηση που θα κάνει τον άλλον να καταλάβει ότι "δεν είμαι τυχαίος". Η απάντησή μου λοιπον θα είναι: είμαι ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΣ στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Ναούσης. Δεν με ρώτησε εάν είμαι προϊστάμενος, αλλά σε ποιο ναό είμαι. Εγώ όμως θα δώσω επιπλέον πληροφορία ώστε να "εντυπωσιάσω" τον συνομιλητή μου. Δήλαδή, ότι δεν είμαι απλά ένας απλός εφημέριος του τάδε Ναού αλλά είμαι ο προϊστάμενος! (λες και κάτι έγινε...)
Άλλο παράδειγμα: Ρώτησα κάποιον κύριο πώς τον λέγανε, επειδή τον είδα να στέκεται στο στασίδι του ψαλτηρίου στο μοναστήρι μας και μου απαντά "Καθηγητής Θεόλογίας και πρωτοψάλτης του Ναού @σλ#% κύριος Μ*&%@%!!!ς". Χαμογέλασα με την απάντηση. :)
Από αυτά τα "μικρά" λοιπόν φαίνεται ο μεγάλος μας εγωισμός.
Από τις απλές καθημερινές κουβέντες μας φαίνεται κατα πόσο τελικά έχουμε συνειδητοποιήσει το χάλι μας ή όχι, κατα πόσο έχουμε γκερμίσει το αυτοείδωλό μας ή όχι.


Άλλη φορά λοιπόν που κάποιος θα σε ρωτήσει κάτι, ή θα κουβεντιάζεις με κάποιον προσπάθησε να αποφεύγεις τα λόγια εκείνα που "δήθεν" θα σε ανεβάσουν στα μάτια του άλλου, γιατί τελικά όχι μόνο δεν ωφελούν το "προφίλ" σου αλλά σε ξεγυμνώνουν και φανερώνουν την εγωπάθειά σου.

Πολλές φορές φεύγουμε από μια συζήτηση απογοητευμένοι όχι διότι δεν επικοινωνήσαμε ουσιαστικά με τον άλλον αλλά διότι δεν καταφέραμε κατα την διάρκειά της να πούμε αυτά που θέλαμε, που δεν προλάβαμε να "ταπώσουμε" τον άλλον, που δεν προλάβαμε να νικήσουμε τον άλλον. Στόχος μας δεν είναι η επικοινωνία αλλά η νίκη, η ανάδειξη του εγώ μας, της γνώμης μας.

Η λογική αυτή είναι παράλογη. Εάν έρχομαι σε επικοινωνία με τον άλλον για να εδραιώσω μεταξύ μας την ρήξη σίγουρα ο παραλογισμός του ναρκισσισμού μου είναι ο δεσπότης της ζωής μου...είναι η καταστροφή μου.

Όταν "η αμαρτία μου, ενώπιόν μου εστί διαπαντός" τότε σίγουρα σε κάθε κουβέντα μου θα είμαι προσεκτικός, σε κάθε συζήτηση διακριτικός, σε κάθε ερώτηση και απάντηση ταπεινός.

Αυτό που χρειαζόμαστε λοιπόν είναι συναίσθηση της αμαρτίας μας. Να έχουμε μπροστά μας το χάλι μας. Όχι για να απογοητευόμαστε αλλά για να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας από την έπαρση και την υπερηφάνεια. Η μετάνοια η οποία είναι μία δυναμική κατάσταση παραδοχής της αμαρτίας αλλά και ελπίδας αλλαγής θα πρέπει να είναι η συντροφιά της ζωής μας. Χωρίς την μετάνοια, η ταπείνωση πεθαίνει...και τότε αλοίμονο

ΠΗΓΗ

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Αν όλες οι μανάδες ήταν σαν τη μητέρα του Αγίου Αυγουστίνου...

Image result for sfanta monica ortodox
Γράφει ο π.Ιάσονας

 Αν όλες οι μανάδες ήταν σαν τη μητέρα του Αγίου Αυγουστίνου, Μόνικα, τότε όλες οι εκκλησίες θα ήτανε γεμάτες από νέους. 
Το να “πείσουμε” τα παιδιά όμως να έρθουν στην εκκλησία συνήθως γίνεται σ' ένα πλαίσιο καθωσπρεπισμού: “έλα στην Εκκλησία γιατί ΠΡΕΠΕΙ να έρθεις στην Εκκλησία, κάθε καλό παιδί ΠΡΕΠΕΙ να πηγαίνει στην Εκκλησία”. 
Οι χριστιανοί γονείς συχνά μ' αυτό γίνονται εμμονικοί. Τα παιδιά όμως δεν είναι χαζά. Αν τους επιβάλλεται η Εκκλησία, τότε την εντάσσουν στο γενικότερο σύνολο κανόνων που τους επιβάλλουν οι γονείς. Έπειτα, θα έρθουν στην εφηβεία και λογικό είναι να μη θέλουν ν' ακούν τίποτε για Εκκλησία, να βλέπουνε παπά να παίρνουν δρόμο. Ειδικά δε, όταν η ζωή των γονέων στη πράξη δεν είναι και τόσο εκκλησιαστική....!
Η Αγία Μόνικα για τον γιο της Αυγουστίνο έγινε σχολείο ζωντανό. Τονε παραδειγμάτισε με τη ζωή της και την προσευχή της. Το να επιβάλλουμε λοιπόν τον Θεό είναι το μόνο εύκολο. Να έχουμε όμως στο νου μας ότι κάθε φορά που Τον επιβάλλουμε στα παιδιά μας και στους άλλους, τότε είναι σα να έχουμε πάρει ένα ψαλίδι, να έχουμε κόψει από την εικόνα του Χριστού το Πρόσωπό Του και να έχουμε βάλει τη δική μας φωτογραφία... Το να επιβάλλουμε, είναι το εύκολο. Το να διδάσκουμε, είναι το δύσκολο. Κι ο Θεός δε μας θέλει στα εύκολα. Στα δύσκολα μας θέλει. Αν κουραστούμε στ' αλήθεια, παπάδες και γονείς, τότε σίγουρα ο μέσος όρος ηλικίας του εκκλησιάσματος θα κατέβει κατά πολύ και δεν θα μας φταίει καμιά άθεη κοινωνία, κανένα άθεο κράτος...

Σήμερα, η αγία μνήμη Αυγουστίνου και της μητρός αυτου Μόνικας.

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

AΠO THN BYBΛO ΣTHN BIBΛO THΣ ZΩHΣ!(Αγία Ακυλίνη)

Image result for АКИЛИНА СТАРШАЯ, БИБЛСКАЯ (ФИНИКИЙСКАЯ), МЦ
Τὸν παστὸν εὐτρέπιζε λαμπρόν, Νυμφίε. Ἀκυλῖνα σοι τέμνεται Νύμφη νέα.
Ἀμφὶ τρίτην δεκάτην κεφαλὴν τμήθη Ἀκυλῖνα.
Aρχοντοπούλα, από εύπορη οικογένεια της Παλαιστίνης, η Aγία Aκυλίνα γεννήθηκε στην Bύβλο και μεγαλούργησε στα δίσεκτα χρόνια του Διοκλητιανού. Σημαντική προσωπικότης ο πατέρας της Eυτόλμιος, παρεκάλεσε τον Eπίσκοπον Eυθάλιο να την βαπτίση. Παραλλήλως της εδημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε να περιφρουρηθή η ολοένα αυξανομένη πίστη της. Έφηβη, στα δεκαπέντε της, αναδείχθηκε ιεραπόστολος της Aληθείας του Λόγου, στον νου και την καρδιά των συμμαθητριών της που λάτρευαν τα είδωλα. Συνάμα δε διεκρίνετο σε έργα φιλαλληλίας, αγάπης στην πράξη.

‘Ολη αυτή η ανθοδέσμη των ευόσμων ανθέων προεκάλεσε τον φθόνο κατ’ αρχήν και την μήνιν εν συνεχεία των ενεργουμένων του αντικειμένου, οι οποίοι την κατήγγειλαν στον ανθύπατον Ουλοσιανόν, ο οποίος την εκάλεσεν. Eκείνη με ανδρείο φρόνημα διετράνωσε την πίστη της στον Ναζωραίον. Τότε άρχισαν οι βασανισμοί. Την κτύπησαν σκληρά κατά πρόσωπον κι εν συνεχεία τρύπησαν τα τύμπανα των ακουστικών πόρων με πυρακτωμένες σιδερένιες σούβλες, σε σημείο να αναβλύζουν αίματα από την μύτη της, ενώ το κρανίο να καίη παντού. Η νεαρή κοπέλλα παρέμεινεν «εδραία και αμετακίνητη» -για να δανεισθούμε τίτλον ενός εκ των βιβλίων του Μακαριστού Μητροπολίτου Χίου Χρυσοστόμου Γιαλούρη- στο αδούλωτο φρόνημά της, στον θείον έρωτα προς τον Νυμφίον Χριστόν. Ο ανθύπατος Ουλοσιανός, καταντροπιασμένος που δεν εκατόρθωσε να κάμψη την πίστιν ενός αδύναμου κοριτσιού με τα φρικτά βασανιστήρια, διέταξε τον αποκεφαλισμό της. Το ξίφος απετέλεσε το εξιτήριο από την ζωήν αυτή, συγχρόνως δε το εισιτήριο για την πανηγυρικήν είσοδό της εις τον Παράδεισον! Έκτοτε η νεαροτάτη Ακυλίνα εντάχθηκε στο περικείμενον νέφος μαρτύρων και αγίων, πρεσβεύουσα υπέρ πάντων ημών.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε...
Παρθένος ἀκήρατος καὶ ἀθληφόρος σεμνὴ ἐδείχθης τοῖς πέρασι τῇ ἀγαπήσει Χριστοῦ, Ἀκυλίνα θεόνυμφε· σὺ γὰρ καθάπερ ῥόδον νοητὸν τεθηλυῒα, ἐπνεύσω ἐν ἀθλήσει τῆς ἁγνείας τὴν χάριν πρεσβεύουσα τῷ Κυρίῳ σῴζεσθαι ἅπαντας.
Ἕτερον
Ἦχος δ’.
Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Κοντάκιον
Ἦχος γ’ Ἡ Παρθένος σήμερον...
Ραντισμοῖς αἱμάτων σου, καθηγνισμένην παρθένε καὶ Μαρτύρων στέμμασι, σὲ Ἀκυλίνα στεφθείσαν, δέδωκε, τοῖς ἐν ἀνάγκαις τῶν νοσημάτων, ἴασιν καὶ σωτηρίαν ὁ σὸς νυμφίος, τοῖς προστρέχουσιν ἐν πίστει, Χριστὸς ὁ βρύων ζωὴν αἰώνιον.
EMMANOYHΛ MEΛINOΣ θεολόγος συγγραφεύς

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Η εξομολόγηση της λαβωμένης παπαδιάς

Γέρων Γρηγόριος,ηγούμενος Ι.Μ.Δοχειαρίου Αγίου Όρους
Image result for γυναικα γονατιστη προσευχεται
Εγείρε ό ήλιος προς τήν δύσιν αυτού καί Έσκιαζαν τά πελώρια βουνά τής Παναγιάς τό μοναστήρι. Τα φαράγγια σκοτείνιασαν καί προμήνυσαν τό επικείμενο σκοτάδι τής νύχτας. Ό εκκλησιαστικός χτυπά τό τάλαντο γιά τά Έσπερινά. Ωραία στιγμιότυπα καί γιά τον μοναχό καί γιά τον προσκυνητή. Κόσμος Έχει συσσωρευθή απ’ όλη τήν μικρή Ελλάδα. Μιά γυναίκα, προχωρημένη στά χρόνια, Εμεινε πίσω, αν καί βιάζεται νά πιάση στασίδι.
- Κυρά καλή, γιατί τά γόνατά σου δεν λυγίζουν;
- Πάτερ ήγούμενε, θέλω νά Εξομολογηθώ, γι’ αύτό βρίσκομαι στις άγιες αυλές τής Παναγιάς από τά χωριά των Άγράφων.
Αφού τελείωσαν οι εσπερινές δεήσεις, με άρπαξε κυριολεκτικά για τό έξομολογητήρι. Με πολύ κόπο κατέβηκε τα λίγα σκαλοπάτια. Γονάτισε στο πετραχήλι.
- Ευλογημένη, σήκω, αφού δεν μπορείς να κάμψης τα γόνατά σου.
- Πάτερ ηγούμενε, γονάτισα μπροστά σε τυράννους και στον Χριστό θά δυσκολευτώ νά σταθώ γονατιστή νά ξεκριματισθώ; Καλέ μου πατέρα, είμαι πρεσβυτέρα. Αύτός ό τόπος πέρασε δύσκολα καί μαύρα χρόνια. «Παναγιά μου, ας μη ξανά ’ρθουνε».


 Μετά την γερμανική Κατοχή ξημέρωσαν δίσεκτες μέρες γιά μάς τούς ορεσίβιους. Σκότωνε αδελφός τον αδελφό. Καί, όπως έλεγε ό καλός μου παπάς: «Νά σε μισή καί νά σε κυνηγά ό εχθρός σου, ξεύρεις νά κρυφτής, άλλ’ από τό μίσος τού αδελφού σου πώς νά ξεφύγης;». Αυτό είναι από τον Ψαλτήρα, όπως ακόυσα. Είμαι αγράμματη· δεν μπορώ νά προσθέσω τίποτε άλλο. Τον παπά μου τον είχαν άποκηρύξει οι «αδελφοί» μας. Τον θεωρούσαν επικίνδυνο γιά την απελευθέρωση. Απειλούσαν νά τον σουβλίσουν, σάν τον Αθανάσιο Διάκο, στο μέσον τού χωριού. Μέρες κρυβόταν σε λημέρια άγνωστα σ’ έμένα. Μόνον τήν νύχτα ερχόταν γιά λίγο ψωμί καί καμιά αλλαξιά κι έφευγε πάλι σε απόκρημνα φαράγγια.

Κάποια μέρα δύο άνανδρα παλληκάρια με άρπαξαν από τά μαλλιά γιά τό Καρπενήσι. Τά παιδιά μου πίσω έκλαιγαν τήν στέρηση τού πατέρα καί τής μάνας. Τά οσα υπέφερα στην διαδρομή δεν τά βάσταξε ό νούς μου νά σού τά πώ. Αύτοί δεν ήταν άνθρωποι ήταν θεριά τής ζούγκλας. Στο Καρπενήσι, δεμένη με γονάτισαν σε άστεγες δημόσιες τουαλέτες μέσα στα χιόνια. Εκεί έμεινα δύο μέρες γονατιστή μέσα στον πάγο τον Δεκέμβριο. Έπαθαν τά γόνατά μου αγκύλωση, μήπως λέγουν οι γιατροί, καί έκτοτε βαδίζω με πολλές δυσκολίες στις κακοτράχαλες στράτες τών Άγράφων.

Στις αρχές του ’50 ήρθε ό δεσπότης στην γιορτή του χωρίου. Μετά την Λειτουργία, τον φιλέψαμε στο φτωχικό μας.
Εκείνο τό σπίτι ήταν αληθινή καλύβα. Τουαλέτα είχε ξεκουφωμένο κορμό έλάτης. Κάθισε Ο δεσπότης μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο του καθιστικού. Έως ότου έτοιμασθή το φαγητό, του ζήτησα εξομολόγηση.
- Δεσπότη μου, δεν μπορώ να συγχωρέσω αύτούς τους σκύλους, πού με κατήντησαν ανάπηρη, καί μάλιστα, οσάκις με απαντούν στον δρόμο, γελοκοπούν με τήν δυσκολεμένη μου περπατησιά.
Ό δεσπότης έκαμε τό κεφάλι του προς τα πίσω, λέγοντας:
- Ποτέ! Ποτέ να μη τούς συγχωρήσης.
Του έφυγε τό καλημαύχι καί, έως 'ότου υπάγω νά του το πιάσω, ένα γαϊδούρι, είχε βάλει και τα δυό του πόδια μέσα σ’ αύτό τό καπέλο καί τό είχε κουρελιάσει. Τίποτε δεν είχε άπομείνει νά του δείξω την συμφορά. Ό δεσπότης έφυγε για την Ναύπακτο με πεσκίρι στο κεφάλι. Ένιωσα πολύ ζωντανά πώς αυτή δεν ήταν καλή συμβουλή. Ό λόγος του δεν ήταν εκ Θεού καί ήρθε αμέσως σημείο από τον ουρανό. Ό παπάς μου μού είπε:
- Τρέξε σε πνευματικό νά τό έξαγορευθής.

Γι’ αύτό ήρθα τόσο δρόμο νά σου το εξομολογηθώ προτού πεθάνω.
Φαίνεται ό κατακαημένος επίσκοπος ποτέ δεν πρόσεξε τα λόγια τού ιερού Χρυσοστόμου πώς ή μοναδική αρετή πού αναπαύει τόσο πολύ τον Θεό είναι τό νά συγχωρούμε τον αδελφό μας.


Από το βιβλίο «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»